beste Martinistammers,

Waar een clubje van 4 mensen een zomerkampvergadering aan het houden waren en waar fantastische dingen werden verteld en gedeeld en Emile er in onze geest ook bij was. Nadat Bernhard zei dat hij naar de apotheek moest voor medicijntjes gingen wij (Esgo, Els en Miek) ervandoor eerst nog langs mijn kamer voor mijn das want zoals gewoonlijk was ik die vergeten. Toen wij netjes op tijd ons meldden bij de Martinitoren viel mij op dat er tot nu toe alleen nog maar installanten zich hadden gemeld bij de o zo mooie toren. En het duurde dan ook niet lang voordat Els, Esgo en ik door hadden dat Bernhard ons er had ingeluisd. Een apotheek is natuurlijk zo laat helemaal niet meer open dus apotheek m'n reet.

 

Terwijl iedereen zat te bedenken wat we in hemelsnaam zouden moeten doen, zat Andrea heerlijk te genieten van wat zij dacht dat orgelmuziek moest voorstellen maar wat later een telefoon bleek te zijn die afging. Nadat die opgenomen werd was hij vrijwel meteen dood dus belden de geheimzinnige mensen Esgo op en Esgo was duidelijk vreemd en geheimzinnig aan het grijnzen wat de rest duidelijk niet aan stond. Esgo hing op en vertelde dat we 6 minuten hadden om ons te melden bij iets van 101 waar het geld is, Esgo had dus niet goed geluisterd naar de persoon aan de telefoon en we hoopten dan ook dat de geheimzinnige persoon bij de volgende opdracht iemand anders zou bellen. Na toch wel even 2 minuten te verspillen kwamen we tot de uitkomst korreweg 101, onze eigenpenningmeester Tom ‘motherfucking' Jansen de bewaker van de grote Martinistamkluis. Na een briljant plan van Esgo om vooruit te gaan fietsen kwam Esgo op tijd en kwam de rest 2 minuten later ook aangestormd. Aangekomen in een afgeladen woonkamer werd ons verteld dat we maarliefst 4 minuten te laat waren en kregen we de opdracht een martinitoren te maken van het sneeuw dat zich bevond in de achtertuin van onze duitenmeester. Na eerst kansloos bezig te gaan met een bloempot kwamen een paar op het idee om een emmer te vullen en dit idee sloeg helemaal aan en nadat de 6 minuten voorbij waren hadden wij een meesterwerkje neergezet inclusief vuurspuwers en een mooie vierkante look.

 

Nadat de leiding toch eerlijk toe moest geven dat ze onder de indruk waren van dit toch wel imposante werk kregen wij 5 punten in de vorm van 5 groene vriendjes. Meteen kregen wij opnieuw een opdracht die binnen 6 minuten moest vervult zijn en wel een sleutel tot ons succes. Deze sleutel zou passen op een deur waarachter een voorwerp zou bevinden die wij moesten meesleuren in ons fietsavontuur. Maar na wat mollenacties van onze grote mol Frank kwamen wij niet tot de goede deur. Wij waren namelijk in dubio of wij naar Bernhards huis moesten fietsen of dat wij de garagebox (waar niemand eigenlijk de echte locatie van wist) moesten plunderen. Nadat wij toch gekozen hadden voor richting de box te fietsen kwamen wij wel tot een lading garages maar hadden we ineens het probleem dat Frank de sleutel kwijt was en we sowieso geen deur open gingen krijgen. Na wat dreigingen van de rest was ineens de sleutel toch terug gevonden maar kregen we geen box open, toen besloten wij de leiding gewoon te bellen en te vertellen dat het ons gelukt was en dat wij een vlag hadden gevonden (dit wisten wij omdat we een vlaggenstok meekregen bij de pecuniaman).

 

Na dit feit moesten wij ons melden bij de volgende locatie in jazeker weer 6 minuten dit maal was de opdracht ga naar de straat waar de meeste martinistammers wonen. Elisabeth die ervan overtuigd was dat dit haar eigen straat was leidde ons naar haar mooie straatje, de Gerard Doustraat, waar weldra iedereen zich bevond in de kamer van Matthijs. Waar wij de opdracht kregen om de zoenboom van Jeroen na te maken met satéprikkers en piepschuimbolletjes met namen erop. Nadat wij toch verbaast waren over sommige getallen en wij ervoor gekozen hadden Jeroen als middelpunt te nemen kwamen wij op gegeven moment in de knoei met wat namen. Maar we kregen wat hints als Jeroen heeft ook met mannen gezoend. Na dit kunstwerk kregen wij weer een paar groene vriendjes die wij blij onderweg deelden. Bij de volgende opdracht moest Luuk eerst even uitvinden door een viertal coördinaten die we op een kaart moesten zetten waar we heen moesten en zo kwamen wij tot het stulpje van Jeroen. Aangekomen bij de locatie liet Ingeborg zich netjes zachtjes in het sneeuw vallen met fiets en al waar ze zelf gelukkig ook hard om moest lachen. Wij mochten daar tevens ook de kont van Aletta bewonderen die na al dat achterop zitten er toch wel heel zielig bij zat. Nadat Frank de deur dichtgooide van Jeroen, wat wij toch weer een verdachte mollenstreek vonden, haalden wij uit de brievenbus een papier waar iets van een wet op stond. Toen was de opdracht om ons te melden bij Frank zijn heiligdom.

 

Daar aangekomen hebben wij nog met de auto van Richard even gespeeld en mochten wij dan toch naar binnen. Wij moesten de biertjes die iedereen mee had genomen bij de persoon neerzetten waarvan wij dachten dat goed was. Na lang treuzelen en een miniem aantal fouten vertelde iedereen waarom hij/zij voor het biertje had gekozen. Om even een korte greep uit de verhalen te geven, er werden dingen geroepen als ‘de slijter was dicht en dit heb ik gejat uit de koelkast van mijn huisgenoot' tot 'ik fantaseer graag over de dood.' Toen de leiding tot de conclusie kwam dat wij niet echt een vlag hadden meegenomen maar dat wij gelogen hadden moesten wij alsnog de vlag gaan halen, wat bleek we waren idioot dichtbij de vlag geweest. Zelfs de actie van Els en mij om dan bij Jasper een Chinese vlag te halen mocht niet baten. Dus stapten wij dapper op de fiets en trotseerden de winterse kou en haalden dan toch die magische Martinistamvlag op. Maar op de terugweg naar de Koster toe kreeg de selecte groep die daadwerkelijk tot de garagebox was gekomen honger en die moest natuurlijk gestild worden! Dus gingen wij nog even langs de snackbar waar natuurlijk Esgo ineens in gesprek raakten met zijn bijna buurman uit Ede die achter de frituurmandjes stond. Na nog een gesprek met een ietwat dronken persoon over politiek begaf het selecte strijdgroepje zich bij de Koster waar het spektakel allemaal zou plaatsvinden, het installeren.

 

De installanten moesten hun das weggeven aan Riemer en in een rij staan rond de grote stamtafel van het café. Bij de eerste 2 dames, Andrea en Ingeborg, gaf Leonie het woord en moesten ze haar netjes nazeggen waarna ze officieel Martinistammer waren en gefeliciteerd werden door iedereen, ineens begreep ik waarom de installatieopkomst zo populair is bij alle Martinistammannen want die stonden smachtend in de rij om de welgekende 3 zoenen weg te geven aan de eerste twee meiden. Toen kwamen Elisabeth en Aletta aan de beurt en Leonie kreeg ineens haar eerste BOB smsje binnen waar zij rustig ook op ging reageren waarop iedereen begon te joelen en leonie de hint doorkreeg dat zij toch echt de telefoon moest wegleggen. Want er kwamen zinnen uit haar als, je moet als martinistammer beminnen en bezinnen waarop Elisabeth en Aletta toch wat vreemd opkeken. Daarna waren Els en ik aan de beurt en het verliep allemaal weer goed. Als laatste mochten de kersverse mannen zich melden en zij lieten duidelijk merken dat zij de wet wel verstaan. We mochten nog even toekijken hoe ongemakkelijk Koen en Esgo zoenden wat toch wel weer een waar spektakel werd. Een fotosessie van Luuk, Els en mij met de vlag voor onze blije Fraeylemastammers werd als laatste nog even gedaan en toen werd het dansen geblazen in de Koster. Een adwedstrijdje tussen een volleybalclub en Bernhard, Marieke en Frank bleek een spijtige uitslag te hebben. En spoedig liep de tent ook leeg en kwamen we tot het plan om ons te verplaatsen naar de Kar die helaas dicht was waardoor we ons verplaatsten naar 't Feest waar wij toch nog redelijk uit ons dak konden gaan.

 

Onze das maakten nogal wat los bij de mensen en we kreeg vragen over wie wel waren en kreeg toen aardig door dat de mensen in het feest al aardig ver heen waren. Want een jongen geloofde mijn verhaal over een gevaarlijke sekte genaamd ‘de padvinders' en keek mij toch wel redelijk angstig aan. De muziek die slechter werd met de minuut en alle mensen die ons toch wel angstig begonnen aan te kijken waren reden genoeg voor mij om een einde te maken aan een buitengewoon geslaagde avond. En terwijl ik aankom op mijn kamer en in mijn bedje kruip denk ik, verdeurie ik ben een echte martinistammer geworden vanavond.

liefs Willemiek