Annemarie verklapte al dat ik best wel eens goed zou kunnen zijn in wat we gingen doen.
Ah! Een muziekquiz in Café Koster.

Ook werd er gezegd dat de vrouwtjes wild zouden worden van de lekkerste eerste prijs ooit.
Aha! Een muziekquiz in Café Koster waarbij er een mammoth van een chocoladelul te winnen valt. Jeroen zei het, de rest dacht het.

Eenmaal aangekomen bij Willem Koster, werden de prijzen uit de doeken gedaan.
4e prijs: Een pakje almondbiscuitjes. Wauw.
3e prijs: Een pak Bastognekoeken. Whoaaaah!
2e prijs: Een huge-ass boterkoek. Hmm, ik heb slechte ervaringen met die dingen.
1e prijs: The mother of all chocoladetaarten. En de vrouwtjes werden inderdaad wild.

Ik nam glimlachend nog een slok van mijn kop thee. Mijn beide teamgenotes waren Willemiek en Andrea. Die taart zou van ons zijn. Met minder namen we geen genoegen, werd mij aan het verstand gebracht. Ik was gewaarschuwd.

In het midden van de stamtafel lag een quizknop. Iedereen mocht erop slaan en de titel plus artiest van het bespeelde liedje uitkramen. Twee punten per liedje dus. Natuulijk zijn het vaak dezelfde mensen die op de knop rammen. Enkelen vaker dan anderen. Herkenning is vrijwel op ieders gezicht af te lezen. "Och ja" gevolgd door een peinzende stilte. Intro's raden, een doorsnee doch noodzakelijke ronde. Altijd leuk.

Al snel werd het interessanter. Vrijwillige deelnemers kregen een Engelse songtekst voorgeschoteld en mochten het naar het Nederlands vertalen. En de rest maar raden. Minder natuurlijke herkenning, maar toch kwamen de teams er goed vanaf. "Ontspan, doe het niet, als je wilt komen."

Wat ook leuk is, is vrijwilligers met een koptelefoon een liedje mee te laten zingen. Ik trof het wel weer: ik kon vol overgave meezingen op Depeche Mode - Just can't get enough. Maar als je teamgenotes cultuurbarbaren zijn geef je die punten wel mooi weg aan een ander team.

Als variatie op de eerste ronde werden er nog fragmenten achterstevoren afgespeeld. Ja, dat is Prodigy, maar welk nummer? Firestarter? Smack my Bitch up? Breathe. Zucht.

En dan nog extreem korte fragmentjes. Nu zouden we in actie moeten komen, we staan namelijk een beetje achter. Daft Punk en Electric Six (Naked pictures of your mother) had ik snel geraden. Ook de liveversie van Twilight Zone kon ik herkennen. Nadat ik Katie Melua - Nine Million Bicycles had geraden werd ik massaal aangekeken met een 'nou moet je ophouden'-blik. Een beetje terecht ook wel. Katie Melua zou niet geraden mogen worden door een gezonde kerel. Maar wat moet je dan? Je kan ook moeilijk twee dames teleurstellen door een chocoladetaart voor hun neus weg te halen, alleen omdat je Katie Melua niet over je lippen krijgt. Wat voor kerel ben je dan!?

Drie keer high five! Want dat was de laatste ronde. Kom maar met die taart. Prijsuitreiking! We waren alledrie een beetje verrast toen er nog een heel nieuw spel werd geïntroduceerd: het propjesspel. Inmiddels zijn Christiaan en Riemer ook aangeschoven.

"Doe je wel een beetje voorzichtig met die taart, Koen?"

Iedereen moest een woord opschrijven, propje in de bak gooien, en vervolgens in vier rondes willekeurige woorden respectievelijk omschrijven, uittekenen, uitbeelden en omschrijven in één woord. Wederom had ik geluk. Ik kan maar één ding tekenen en ik kan maar één ding in gebarentaal uitdrukken. Beide waren genoeg om het woord fellatio uit te drukken. Geleidelijk transformeerde het spel in 'Jungle Speed'. De Quizknop werd namelijk nog steeds door allen in gebruik genomen. "Dat men zoveel over heeft voor een chocoladetaart" merkte Willemiek nog op, toen haar hand al op zes plaatsen was gebroken. Nadat die ellende voorbij was en duidelijk was dat onze voorsprong gruwelijke klappen heeft gehad van 'team 8', werden de punten opgeteld en de prijzen uitgereikt. Team WAT (Willemiek Andrea Tom) werd als winnaar uitgeroepen.

Toen we de taart in ontvangst hadden genomen hadden de dames al wonderbaarlijk snel een mes gevonden. De taart werd in punten gesneden en het verorberen ving aan. Na de eerste hap kreeg ik een overtuigende flashback. De smaak van de taart was identiek met de door kinderen rijkbelegde broodjes chocopasta die ik op Pinksterkamp altijd opgedrongen kreeg. Ook teamgenotes Andrea en Willemiek waren in vervoering van de langverwachte smaaksensatie. "Het bier smaakt niet lekker bij de taart" ontdekte Andrea. "Ik denk dat het andersom is, woman!"

De inspiratie voor de titel kwam later op de avond toen Bertien een vies gezicht trok toen Renée met de restanten van de chocoladetaart aan het spelen was.