| Klootschieten en kaartraden |
| Geschreven door Christiaan van Harten | |
| woensdag 31 maart 2010 | |
|
De opkomst van 31 maart, zoals ik het mij herinner. Het verhaal van hoe ons team het andere team zo hard verslagen heeft dat ze er over een paar jaar nog over zullen praten.
Het was een warme, zonnige avond. De leden van de Martinistam hadden zich, zoals gewoonlijk, verzameld in de schaduw van de Martinikerk. Als eerste werd de groep in twee helften verdeeld, waarbij de som van het aantal jaren in Groningen wonen van de leden van beide groepen ongeveer het zelfde moest zijn. Nadat deze ingewikkelde rekensom uitgevoerd was, kregen beide groepen een fotoroute. De route bestond uit foto's van rond Bernhard's middelbare schooltijd. De route die daarmee beschreven werd moest klootschietend afgelegd worden. Voor degenen die niet met dit concept bekend zijn: dat is een balletje gooien en weer oppakken, en dat net zo lang tot je de route voltooid hebt of je geen zin meer hebt. Dit moest uiteraard in zo weinig mogelijk worpen gebeuren. Om het eerlijk te houden gaven we het andere team een voorsprong van een paar honderd meter, en begonnen met gooien. Na een paar worpen bereikten we het eerste obstakel, de gracht. Het was duidelijk te zien dat de andere groep hier moeite mee had gehad; er dreven enkele tennisballen en teamleden in het water. Het was Bertien's beurt om te gooien, en met een krachtige worp vloog de bal in een sierlijke boog over de gracht, vloog rakelings langs alle lantaarnpalen en kwam zeker niet in het water terecht. De route werd vervolgd langs Groningse monumenten zoals de Nieuwe Kerk en het gebouw van de opleiding Psychologie. In de verte achter ons zagen we de andere groep langzaam vooruitkomen. Als we goed luisterden konden we ze horen praten over hoe geweldig ze onze groep vonden. Het laatste deel van de route liep door het Noorderplantsoen. Ook dit stuk werd met een minimaal aantal worpen voltooid. Op het eind gooide ik als laatste de bal in een grote boog, door de laaghangende takken van een boom, en ruim over de finishlijn heen. Hier werd de bal gepakt door een toevallig passerende eekhoorn die ermee vandoor ging de struiken in. De bal is niet meer teruggevonden, maar de strijd was toch al gewonnen. Nadat de andere groep ook gearriveerd was keerden we terug naar stamcafé de Koster. Hier kregen we de opdracht voor het tweede deel van de opkomst. Beide groepen ontvingen een kaart waar enkele stukken en namen van gebouwen uit misten. Deze moesten met kennis van de hedendaagse situatie, herinneringen van vroeger of stom geluk zien op te vullen. Of het pakken en overtekenen van een al compleet ingevulde kaart die op een bank lag natuurlijk. Hierna volgde de einduitslag, waarbij nog even officieel werd gemaakt dat onze groep de andere groep compleet had vernederd. Er werden nog een aantal biertjes genuttigd, en daarna ging ik met een glorieus overwinningsgevoel naar huis. Het was een goede avond. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|